dinsdag 2 april 2019

Gevalletje 'Van de regen in de drup'.

Update loopblessure(s).

Vanwege stressfractuur vanaf nov.2018 (jaja, de derde keer in 2018) uit de running en daarom een paar consulten bij de sportarts gehad. Consulten hebben niet echt iets opleverde qua inzicht in de oorzaak.

Na 100 dagen weer voorzichtig wat korte herstel-loopjes (opgebouwd tot 7 keer afwisselend 2 min. stukje jog 3 min. stukje wandel).
Eind februari wel nieuwe schoenen gekocht en na 2 keer daarop gelopen (bestaande uit 5 keer afwisselend 3 minuten stukje jog/wandel) hielspoor gekregen. Krijg ik dat weer. Gevalletje 'Van de regen in de drup'.

Inmiddels ruim 4 maanden (vanaf nov.'18) uit de running en voorlopig 'nog niet klaar'; gaat wel tot eind mei duren schat ik in. Ach ja. :-(

Maar goed. Ultralopers zijn optimisten (anders kan je niet een ultralopen uitlopen of aan de start gaan staan), dus deze blessure(periode) zal wel overgaan, en over 'ik-weet-niet-hoeveel' dagen pak ik de draad van het lopen weer voorzichtig op, en dan zien we wel weer hoe ver ik kom: zo ging het al die goede en minder goede loop-jaren tenslotte ook: je had nooit echt zekerheid en moest maar zien hoe het ging en soms was het echt verbazingwekkend wat voor prestatie je neer kan zetten: dingen die je van te voren echt voor onmogelijk had gehouden en alleen van kon dromen. Ik spreek waarschijnlijk niet alleen voor mezelf. En dan ineens is het voorbij. Kan ook zomaar. En na een tijd kan je weer gewoon door.

Tot zover dit geschrijf.
De lezer zij bij deze bedankt en gegroet.

maandag 10 september 2018

Voor spek en bonen één rondje RUN Winschoten.

Twee dagen na de 6 uur van Deventer raakte ik geblesseerd aan mijn linker voet, vermoedelijk een stressfractuur, zoals in begin dit jaar, maar nu een ander, naastliggend middenvoetsbeentje. Dit keer was het volgens mij wel wat erger want de voet was op een gegeven moment ook duidelijk verdikt en opgezet geworden. Gedurende 8 weken nadien had ik 0,0km's gelopen en gelukkig was er wel verbetering te zien maar tot dan toe voelde het nog niet helemaal goed. Een paar weken voor de RUN liep ik namelijk als proef een paar keer een stukje afwisselend 3 min. gewandeld en 1en1/2 - 2 min. gejogd en dat was lang zat, meer voelde gewoon niet goed. Voor verder herstel was er duidelijk meer tijd nodig. Voor mij zat er dit jaar dus geen deelname aan de RUN Winschoten (niet 1 rondje, zelfs niet voor 1/2 rondje, zo schatte ik vooraf in).
Ik zou wel als toeschouwer/supporter aanwezig zijn.

Maar toch kriebelde het en voelde ik zin in om met mijn loopmaatjes in het startvak te staan en maximaal 1 rondje afwisselend te joggen/lopen en te wandelen.



Dus zo stond ik zaterdag 8 september 2018 toch aan de start bij Run Winschoten, voor de 5e keer op rij.
Het startschot en de 'Let's go RUN' klonk.
En daar gingen we.



Rondje in 1:22 volbracht. Toch niet slecht, ik had gedacht er langer over te doen.

Later op de dag/avond als supporter langs het parcours de 100km. lopers aangemoedigd. En natuurlijk voor en na gesocialised met deze en gene, dat is part of the fun.

-- Bij leven en welzijn ben ik volgend jaar weer gewoon bij de volgende editie, maar of ik dan 10 rondjes zal volbrengen is nog maar net de vraag (en de uitdaging)? 100K binnen 12 uur is voor mij geen vanzelfsprekendheid en daar ga ik nog ff niks over zeggen, of plannen. Eerst volledig herstellen en voorzichtig opstarten, daarna pas weer iets van trainen en geen andere of dezelfde blessures oplopen.

En oja, dit weekend ook vanuit Camping Wedderbergen (waar we wederom onze overnachtingen hadden geboekt i.v.m. de RUN) wat in het Groningse land rondgetuft.
Zaterdag overdag boven Groningen bij huiskamercafe Westerwijtwerd van de koffie met poffert genoten.
Zondag wat meer de zuid-oost punt van Groningen aan gedaan. Heel ander landschap.
Leuk weekendje geweest, zo alles bij elkaar.

dinsdag 4 september 2018

Het fenomeen rust.

Vanwege een langdurende blessure (stressfractuur) aan de linker voet wel actueel voor mij.
Onderstaand artikel had ik nog ergens op een harde schijf als html-pagina opgeslagen. Er staat nergens een webadres/link vermeld waar het oorspronkelijke artikel op internet te vinden is. Hier dan de tekst integraal gepubliceerd (broncode gekopieerd en hier geplakt).

Het fenomeen rust


Het fenomeen rust

Door Wim Wouters (bron : Tempo Runner)

Rust is een belangrijk onderdeel van de training. Vele lopers bekijken rust met een uiterst scheef oog.
Onze conditie zal er onder leiden, na een rustdag heb ik altijd 'zware' benen...
Ik heb altijd twee dagen nodig vooraleer ik terug goed op dreef ben, zo verontschuldigt de niet-rustende loper zich.

Wie regelmatig traint, moet de nodige recuperatie inbouwen. Rust is een vorm van trainen, net zoals uithouding, weerstand of snelheid. Deze welverdiende rust wordt in het schema opgenomen onder twee noemers : de wekelijkse rustdag en de jaarlijkse rustperiode. Ondanks het regelmatig inschakelen van een rustdag stuwt het credo "sneller, hoger, verder" ons op zoek naar onze grenzen.
Hard trainen en wedstrijden betwisten leiden niet altijd naar besttijden. Overtraining en blessures zijn vaak de prijs die de loper moet betalen. Vooral teveel of te hard trainen zal het verdedigingssysteem van het lichaam verzwakken.
Rusten dringt zich op, waardoor het geplande trainingsschema niet kan afgewerkt worden.
Al te verheugd kijken we uit naar de dag dat we terug kunnen herbeginnen. Alle opgekropte energie en frustratie wordt letterlijk weg gelopen. De nefaste gevolgen laten niet lang op zich wachten.
En de rekening is zwaar : hervallen in ziekte of blessure en dus terug... niet kunnen trainen !
Ook hier komen de woorden geleidelijkheid en geduld uitstekend van pas. Verder gaan wij situatie per situatie analyseren en enkele zeer concrete tips geven.

  1. De eerste trainingen na ziekte :
    Iedereen wordt helaas wel eens ziek. Wie ernstig ziek is (een griep of een bacteriële infectie), kan beter enkele dagen looprust inlassen. Enkele kilometers gaan strompelen om eens goed te zweten is geen goede aanpak. Het lichaam heeft alle energie nodig om de ziekte te bestrijden en wie net dan gaat lopen put zijn lichaam alleen maar uit.
    De trainingen worden onderbroken voor enkele dagen, bij een hardnekkige infectie twee weken.
    De loper gaan meestal uit van zijn gevoel om terug de training aan te vatten. Vanaf de eerste dag dat men zich goed voelt, vliegt men er terug in. De schade inhalen heet dat.
    Helaas is dit niet de goede manier. Het lichaam is verzwakt uit de strijd gekomen, meestal heeft het spijsverteringsstelsel ook onder de ziekte geleden.
    Vooral na een periode met veel buikloop heeft het lichaam geen energie kunnen opslaan om sportactiviteiten toe te laten. Langdurige of felle inspanningen moet je de eerste dagen dan ook vermijden.
    Ideaal is de volgende aanpak : neem nog twee dagen rust als je jezelf goed genoeg voelt om te gaan trainen. Het lichaam zal hierdoor rustig op kracht kunnen komen. Herneem dan de training met de eerste drie dagen een rustige duurloop van steeds langere duur.
    Worden deze goed verteerd, dan kan je terug in je schema instappen. Op de vraag of je als je ziek bent of nog maar pas halverwege je herstelfase bent een wedstrijd mag betwisten is het antwoord kort : neen. Je zal teveel in je reserves moeten putten en dit voor een mindere prestatie. Beter kan je thuis blijven en enkele uren sakkeren omdat je niet deelgenomen hebt. Het alternatief is slechts frustratie omdat je de wedstrijd niet op waarde hebt gelopen en als negatieve bonus erbovenop duurt je herstel langer.
  2. Herbeginnen na een blessure van kortere duur (2 tot 4 weken) :
    In dit hoofdstuk praten we niet over lichte ontstekingen. Bij ontstekingen onderscheiden we vier gradaties :
    • I. enkel een lichte pijn na de looptraining;
    • II. pijn aan het begin van een training en nadien;
    • III. pijn tijdens de ganse training en na de training;
    • IV. pijn die elke loopinspanning belet.
    Een blessure die zich in de eerste of tweede fase bevindt, kan toch genezen zonder de training helemaal stop te zetten. Wel moeten alle zware trainingen vermeden worden.
    Onder zware trainingen verstaan we : alle snelheids- en weerstandswerk, alle lange duurtrainingen en heuvellopen. Ook wedstrijden kunnen beter geschrapt worden van het programma. Mits een goede verzorging kunnen deze blessures toch genezen. Een beetje lopen zal zorgen voor een betere doorbloeding en het herstel bevorderen.
    Voor blessures in fase III wordt het al heel wat delicater om toch te blijven sporten. Een tijdelijke looprust van enkele weken dringt zich op. Enkel alternatieve trainingen kunnen aangewend worden om de conditie te onderhouden : zwemmen, fietsen of aquajogging.
    Na een trainingsonderbreking van enkele weken is de topconditie weg. De uithoudingsgetrainde atleet zal nog steeds een behoorlijke basisconditie hebben en vertrekt niet terug van nul. De joggers die een constant trainingsritme zonder pieken aanhouden, zullen zelfs zeer weinig verliezen.
    Terug starten met lopen moet progressief opgebouwd worden.
    Start met een 20-tal minuten lopen aan een rustig tempo en dit liefst op een zachte en effen ondergrond (gras). Herhaal dit om de twee dagen waarbij je telkenmale een 5-tal minuten langer loopt. Bedenk wel dat je nooit pijn mag voelen bij dit loslopen. Hinder op de plaats van de blessure duidt op een niet volledig herstel. Langere rust en verzorging zijn dan noodzakelijk.
    Kan je de loslooptrainingen probleemloos uitvoeren, dan heb je de keuze uit volgende alternatieven :
    • A. verhoog geleidelijk het aantal trainingseenheden
    • B. verhoog geleidelijk de duur van de training
    • C. start met een intensiteitsverhoging.
    Zeker als je met een overbelastingsblessure geplaagd zat, opteren wij voor keuze A. Met het verhogen van het aantal trainingen geef je je lichaam de kans om steeds voldoende frisheid op te doen als je aan de volgende training begint.
    Je kan gemakkelijk overgaan op twee trainingen opeenvolgend gescheiden door een dag rust, dan drie.
    Keuze B kan ook mits je zeer rustig opdrijft. Het gevaar hierbij zit hem in het te plotse opdrijven. Spieren en pezen zullen sneller vermoeid zijn, en vermoeide spieren en pezen vangen veel minder goed de schokken op bij het lopen. Slechte schokopvang leidt vlug naar overbelasting !
    Wie aan een intensiteitsverhoging denkt moet de twee andere variabelen (volume en frequentie) constant houden, zoveel is duidelijk. Doch aan de intensiteit moet je de eerste weken niet raken.
    Als besluit kunnen we stellen dat je eerst streeft naar je normaal aantal trainingen per week. Verhoog dan stelselmatig het volume tot je aan 75% van je maximum zit. Hierna kies je voor intensiteit of nog meer volume doch nooit verhoog je beide tegelijk.
    Het aantal weken dat je out was, is tevens een maat voor het aantal weken dat je terug moet opbouwen.

  3. Terugkeren uit een langdurige blessure (enkele maanden) : Lopers die met een zeer zware blessure (gradatie IV : vb. stressfracturen, peesoperaties hebben af te rekenen, dienen zeer voorzichtig op te bouwen.
    Best worden de eerste stappen gezet onder begeleiding van een deskundig persoon. Een geïmmobiliseerd onderste lidmaat (door operatie of breuk) zal onderhevig zijn aan atrofie. Dit wil zeggen dat de spieren, door gebrek aan prikkeling, zullen wegkwijnen. Naast een stevige portie kinesitherapie waar in de eerste plaats de spieren terug sterker gemaakt worden, moet de geblesseerde eerst terug leren stappen.
    Een aantal onder hen kan zijn fysiek op peil houden met aquajogging en fietsen, zij zullen minder tot geen last van spierafbraak ondervinden, waardoor zij sneller zullen revalideren. Eens de spieren terug het gewone krachtniveau bereikt hebben en de stapbeweging terug gekend is, kan de loopbeweging aangepakt worden.
    De eerste trainingen lijken op dit papier belachelijk, doch vallen in werkelijkheid zwaar uit. Er wordt zowat 10-12 minuten getraind. Deze trainingen bestaan uit stukjes van 50 tot 100 m joggen gescheiden door een korte wandelpauze van 50 m. Op een voetbalveld kan je dit gemakkelijk uitvoeren : de lengte joggen en de breedte wandelen.
    Voldoende rusten is noodzakelijk, een training wordt gevolgd door een rustdag.< Verhoog na twee sessies de tijdsduur met twee minuten tot je aan een 25-30 minuten geraakt.
    Eens je zover bent halveer je terug de trainingsduur en begin je te lopen zonder wandelpauze. Terug rustig de duur verhogen en zo kom je in de situatie onder punt 2 terecht. Wees tevreden dat je terug kan lopen in deze fase, en frustreer je niet met te wanhopen over de verloren conditie. Mits standvastig en geduldig op te bouwen, zal de vorm terug op niveau komen. Met de zaak te forceren daarentegen, zal je alleen nog meer rust moeten inschakelen.
  4. Psychologische problemen bij de gedwongen rust :
    Elke loper wordt onwel bij de gedachte alleen al niet te kunnen lopen. Na drie, vier dagen wordt hij zo lastig als een dier in zijn kooi.
    Twijfels liggen op de loer: zal ik nog terug kunnen lopen; ben ik nu al mijn conditie verloren ?
    Hoe langer de rust duurt, hoe erger deze gedachten het lopers leven gaan beheersen. Er zijn leuker dingen in het leven, doch door zulke periode moet je heen. Een aantal denkpistes moet je in zulke situatie vermijden.
    Deze zijn :
    • - jezelf voornemen door de pijn, ziekte heen te lopen;
    • - je zorgen maken over je conditie;
    • - een alles of niets trainingssysteem huldigen;
    • - wegvluchten in voedsel en drank.
    Wie gekwetst is, kan beter meer aandacht aan zijn voeding schenken.
    Enkele weken uit de bol gaan, zorgt gauw voor enkele kilootjes meer. Dit extra-gewicht zal nadien voor een trager conditieherstel zorgen. Welke blessure je ook hebt, meestal kan je toch nog iets trainen. Het eerder genoemde zwemmen, fietsen of aquajoggen kan in de meeste gevallen. In een fitnesszaal kan je nog steeds buikspieren en bovenlichaam trainen. Het is een gezonde manier om je af te reageren.
    Verder lijkt het aangewezen om nog een zekere trainingsroutine te behouden.
    Blijf actief op je dagelijks trainingsuur. Indien je fysiek niet aan de slag kan, concentreer je jezelf op geestelijk vlak. Zo zal je alleszins minder tijd hebben om te piekeren. Tevens is het een uitgelezen tijdstip om je trainingsboek te analyseren.
    Wat is precies fout gegaan, waar is teveel of te hard getraind. Zo zal je de gemaakte fout kunnen vermijden. Pas in een gedwongen rustperiode leer je wat en hoeveel het lopen voor je betekent...
  5. Een wekelijkse rustdag :

    Voor alle niet-topsporters is een dag per week volledige rust een absolute must. Het lichaam kan terug op krachten komen en er komt een portie vrije tijd extra om aan vrienden en gezin te besteden. Wat dit laatste betreft laten wij het oordeel natuurlijk aan de loper.
    Sommigen zullen natuurlijk beweren dat zij na een rustdag last hebben van stramme, verstijfde spieren. Vooral lopers die vrij hard trainen zullen daar inderdaad last van hebben.
    Wie na een dag rust zeer stijf is in de spieren, mag er zeker van zijn dat hij te hard traint en zijn lichaam te weinig tijd gunt om te herstellen.
    Over de herstelprocessen kunnen we iets concreter zijn. We moeten een onderscheid maken tussen het energetisch herstel en het herstel van het spierweefsel. Tijdens een rustdag zullen de energiereserves in de spieren de tijd krijgen om zich terug aan te vullen.
    Door een goed gedoseerde voeding zullen deze processen vrij snel verlopen. Uit onderzoek blijkt evenwel dat een volledig herstel van de energiereserves tussen de 24 en 48 uren in beslag neemt.
    Voor ons, die naast de sport ook nog andere belangrijke zaken rond het hoofd hebben zoals werk en gezin, lijkt een optimale voeding dikwijls niet haalbaar.
    Een tot zelfs twee hersteldagen zijn dan ook noodzakelijk in te bouwen in het schema. Natuurlijk kan je dan de tweede dag een zeer rustige en korte training afwerken.
    Ook de microscopisch kleine spierletsels moeten kunnen herstellen.
    Herstellen gebeurt door twee processen : afbraak van de gekwetste weefsels gevolgd door de heropbouw ervan. Dit biedt ons een logische verklaring waarom een gekwetste loper dikwijls pas na twee, drie dagen de meeste pijn voelt. De afbraakprocessen zijn dan groter dan de opbouw. De invloed van de herstelfase is pas na deze afbraakfase veel groter.
    Wetenschappelijk onderzoek heeft bevestigd dat na elke training uiterst kleine, microscopische letsels optreden. Wie deze kwetsuurtjes nooit de kans geeft om te herstellen, zal vroeg of laat tot rusten gedwongen worden.
    Een rustige, lange duurloop (om toch iets te doen, eigenlijk rust ik hier ook mee, denkt men) zal dan ook niet als rust mogen beschouwd worden.
    Het opbouwproces zal zijn werk niet volledig kunnen doen en zelfs aan een traag tempo creëer je nog steeds dezelfde microtraumata in de spieren. Sommige lopers vrezen dat een dag rust de conditie zal ondermijnen. Zij hoeven gewoon enkele malen een rustdag in te lassen om met de neus op de feiten gedrukt te worden.
    Vooral enkele dagen voor de wedstrijd is een rustdag nuttig. De loper zal veel frisser aan de start verschijnen. Best kan je dan wel de dag voor de wedstrijd lichtjes gaan loslopen. Zo vermijd je stramme spieren.

  6. De grote vakantie :
    Tot voor enkele jaren brachten de meeste joggers indoor hun winter door. Gezeten in de warme huiskamer met een stevige trappist of dito fles wijn binnen handbereik grasduinde hij in zijn vorige trainingsboeken. Het nieuwe trainingsjaar werd verkend en denkend aan lopen in het winterse, barre weer deed enkele rillingen over de wervelkolom lopen. Voor maart werd praktisch geen enkele wegwedstrijd georganiseerd, de behoefte om in de winterperiode te trainen was klein.
    Sinds de opkomst van de kerstcorrida's is nu ook de winter een competitieperiode geworden. Daarenboven zijn de meeste joggers meer prestatiegericht, de gelopen tijd is belangrijker geworden. Dit alles zet veellopers ertoe aan om van de ene wedstrijd naar de andere te draven.
    Planning zal de komende jaren dan ook meer en meer moeten doordringen bij de gewone jogger. Fysiek en mentaal is een wat langere rustperiode (2 tot 4 weken) een absolute must.
    Wekelijks een wedstrijd met daarbij nog enkele zware trainingen per week leiden onherroepelijk tot ernstige blessures. Stressfrakturen en chronische peesontstekingen ontstaan niet van de ene dag op de andere. Het is het laatste signaal dat de loper te veel heeft getraind en te weinig gerust. De lichaamsreacties tijdens de training werden volledig genegeerd. Een heel vervelende, doodse periode van 'gedwongen' rust is het gevolg. En je hebt het enkel aan jezelf te wijten !
    Ook mentaal kan je afknappen. Na een zware trainingsperiode gevolgd door een reeks wedstrijden, kan je het hele loopgebeuren wel eens moe worden. Enkele symptomen : dagen na mekaar met tegenzin trainen, op wedstrijd plots je gezellen laten gaan omdat je je afvraagt waarom, beginnen wandelen op training...
    Een langere rustperiode dringt zich op. Een twee weken durende rust lijkt mij het absolute minimum, elk jaar opnieuw. Vele top lopers breiden deze tijd zelfs uit tot 6 weken waarin zij niet aan hun sport denken. Hoe feller je met je sport bezig bent, hoe langer de rust moet duren.
    Natuurlijk hoef je geen zes weken platte rust te nemen. Alternatieven genoeg, enkele lange wandelingen, fietsen, zwemmen of andere sporten beoefenen. Wel moet je deze activiteiten speels opvatten.
    Veertien dagen mountainbiken als een gek kan je niet beschouwen als een rustpauze voor een andere intense uithoudingssport.

zondag 8 juli 2018

De Andere Zes Uur van Deventer

Zo dan!
Na ruim 'n half jaar met blessure-leed (recentste blessure was eind januari een stressfractuur linker voet waardoor 8 weken volledig uit de running) en korte en middellange opstartloopjes (tussen de 5km. en max. 34 km.) weer voor het eerst een ultra gelopen.

7 Juli 2018 heb ik deelgenomen aan De Andere Zes Uur van Deventer.
Gemoedelijke sfeer aldaar.


Aan de start.

Officiele afstand (39 rondjes a 1295 m = ) 50,505 km. Voor een funrun en (warmte)training richting RUN Winschoten (hoofddoel) vind ik dat net voldoende.


Kilometers malen.

Marathonafstand binnen de 5 uur, daarna flinke dip van 35 minuten; gewenste aantal van 40 rondjes was daardoor niet meer haalbaar. Laatste 3 rondjes (laatste 30 minuten) echter toch nog op kunnen krabbelen en kunnen versnellen om de 39 rondjes te volbrengen en nipt boven de 50 km. uit te komen.
Zeker niet ontevreden met dit resultaat.

Uitslag en rondetijden op: http://results.splittime.nl/resultsv2/ShowEvent.aspx?EventID=185
Uitslagen: https://uitslagen.nl/uitslag?id=2018070719385


zondag 31 december 2017

Korte terugblik 2017

2017 was op hardloopgebied een matig jaar, met 2 DNF's (60vTexel, Aalter.100K), 3 DNC's en 2 DNS's. Maar toch (zij het nog net) boven de 4000km. uitgekomen (voor het 4e opeenvolgende jaar), dat had ik niet verwacht.

4x Marathons en 16x Ultra's (training en evenement) dit jaar.

Slechts 3 keer bij 'n loop boven de 60 km. uitgekomen: Steenbergen (67km., mei), Aalter (90km., juni) en Langs snelwegen (74km., 'training', september).


Grafiek over 2017.
1 PR: weektotaal 280 km.: the Challenge of the Beast. Steekt er in de grafiek als rariteit/absurditeit gelijk met kop en schouders bovenuit.


zaterdag 30 december 2017

Epe 6 uur.

6uurs Epe niet uitgelopen. Linker been wilde niet meer.

Tot de eerste 2 tot 2en1/2 uur ging nog wel, daarna nog 1/2 uurtje aanmodderen. Toen laatste paar rondjes gewandeld tot ik 80 rondjes bij elkaar had en daarna van de baan af. Afgelopen uit.


Grafiekje zegt genoeg.

In 4 uur en 6 minuten 80 x 0,400 = 32km. (officieel) bij elkaar gesprokkeld. Komende maanden ben ik dan maar geen marathon/ultraloper meer. Tot ik weer op een makkelijke manier 30 km aan kan.

zondag 17 december 2017

Spijkenisse Spark Marathon 17 december 2017.

Spijkenisse Spark Marathon in 4:51:02 (officiele tijd); laatste van de leeftijdscategorie M60.

Vooropgesteld dat ik deze marathon begon vanuit een blessureperiode sinds 24 oktober (week 43), daardoor nogal wat trainingsachterstand heb en dit de eerste lange loop (>25km.) was als testcase.

Qua weersgesteldheid optimaal.
Gestart in de 4:30 groep met pacers Jan van de Erve en Wim Hogentoren. Eerste 3 uur (28 km.) mee kunnen komen, zij het gaandeweg wel met moeite. Dat tempo was gewoon te hoog voor mij. Na 3 uur dus losgelaten en in eigen tempo in RunWalk verder het resterende deel uitgelopen.

Nu eerst maar weer goed herstellen. Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren. Voorlopig voel ik me onzeker m.b.t. wat mijn huidige prestatieniveau en herstelvermogen is. Kan goed zijn dat dit de laatste marathon/ultra van dit jaar was, m.a.w. over 2 weken geen finish in Epe 6uur dus. Nou ja, so be it.

Garmingegevens en route: https://connect.garmin.com/modern/activity/2384199562
Uitslagen zie: https://uitslagen.nl/uitslag?id=2017121709236